arkadaşlar bugün çok mutluyum , neden derseniz bugün
annem ve kardeşlerimle görüşmek kısmet olcak inşallah.
6 aydır birbirimizi göremiyorduk .baya bi özlemişim.
internet aracılığı ilede olsa bugün onları görcem.
memleketimi herkesi herşeyi çok özlemişim fakat
kardeşimi herşeyden çok ve herkesten çok özledim.
sebebine gelince bahsettiğim kardeşim yürüme ve
konuşma engelli ve ben evlenmeden önce onun bakım ve
ihtiyaçlarıyla ben ilgilenirdim.anneme bile
bırakmaz ,her türlü ihtiyacını ben karşılardım.anneme
sadece onu okula götürüp getirmek kalırdı.benim evden
ayrılmam annem içinde kardeşim içinde çok zor oldu.
ilk zamanlar kardeşim bana küsmüştü neden onu bırakıp
buralara geldim diye, ama şimdi biraz biraz alışıyor
galiba ,hernekadar telefonda sesimi duymaya
dayanamıyor ve ağlıyorsada en azından küs değiliz.
herneyse ben kendi duygularımla sizlerin vaktini almayı
elbetteki istemem fakat bu yazıyı yazmamın sebebi,
sokakta gördüğümüz ve çevremizdeki özürlü
vatandaşlara biraz daha duyarlı davranılmasını
vurgulamak için...
evet o insanlar ve onlara bakanların dünyası bizimkinden
o kadar farklı ki, anlatmaya kalksam roman olur.
hani derlerya çeken bilir diye , işte benimkide öyle.
umarım bu yazıyı okuduktan sonra özürlülere karşı olan
hallerimi gözden geçiririz...
